maruko_sos

วันนี้มีแผนว่าจะจัดการกับตัวเอง ซักผ้า เก็บห้องที่ไม่เคยเก็บมานาน ฝุ่นเยอะมาก ที่จริงห้องเราไม่ได้มี detail อะไรมากเลย แต่ของเยอะ เราก็เอาผ้าไปยัดเครื่อง ซักพักหญิงก็โทรมา บอกว่ามัน “เมาลิฟท์” (ศัพท์นี้กุ้งเพิ่งคิดให้เมื่อคืน) อารมณ์พี่แกกำลัง Peak ถึงขีดสุดที่เก็บความสุขเอาไว้ไม่ไหว มันสุขจนล้น เลยมา take เราออกไป เราตกลงใจว่าจะชิมกาแฟที่ all about coffee ก็ได้กาแฟมาคนละแก้ว คือ…มันไม่อร่อยอ่ะ หวานจี๊ดอ่ะ แต่หญิงัมนไม่รู้รสหรอก มันเล่าๆๆๆ ดูดๆๆๆ ปรากฏว่าเมื่อวาน SOS พี่แก ทักพี่แกในที่ทำงานตอนคนน้อยๆ แล้วถามเรื่องหัวใจ อยู่ดีๆก็ถาม แล้วก่อนกลับดันลงลิฟท์มาด้วยกัน 2 ต่อ 2 ความชุ่มฉ่ำหัวใจของสาวโสดจึงเกิดขึ้น ทีนี้โทรไปหากุ้ง (เพราะเป็นคนเดียวที่ฟังมันแบบมี reaction) กุ้งมันทำแลปอยู่ มันไม่คุย แผน 2 ก็ชมพู่นี่แหละ ถึงแม้ไม่ reaction อย่างน้อยก็ถือว่ามีคนฟังมัน

จักรบ่นว่ากินกาแฟแล้วปวดท้องอย่ามาบ่นนะ ก็เลยบอกว่า ไม่บ่นหรอก จะบ่นเรื่องมดแทน เอาโน้ตบุ๊คไปไว้ห้องจักร ห้องจักรเลี้ยงหมดไว้เต็มเลย มดมันเลยมานอนเล่นในโน้ตบุ๊ค ก็เลยพามันกลับมาที่ห้องแบบไม่เต็มใจเท่าไร

ซัก 4 โมงเย็น ภาระกิจเราก็เสร็จ ลองโทรไปชวนไอ้กุ้งกินข้าว หลายวันมานี้เหมือนเราจะติดแฟนมากไปหน่อย เดี๋ยวเพื่อนมันว่าลืมเพื่อนลืมฝูง เวลารักกันดีเห็นพวกมันเป็นหมา กุ้งได้คุยกับจักรนิดนึง วันก่อนก็คุยกับหญิง เราค่อนข้างอยากให้เค้ารู้จักเพื่อนสนิท เพราะเมื่อเค้าอ่านพฤติกรรมการใช้ชีวิตของเราออก เค้าจะได้ไปปรับอะไรของเค้า เหมือนกับที่เราดูว่าสิ่งแวดล้อม เพื่อนเค้า ที่ทำงานเค้าเป็นยังไง เราก็รู้ ก็ดู ก็รู้สึกดีที่เค้าน่ารักกับคนรอบข้าง

เมนูวันนี้ไม่พ้นอาหารเหนือ คน 3 คนที่เกิดลำพูน 2 คน โตมาที่ลำพูน 3 คน โหยหาอาหารเหนือพวกขนมจีนน้ำเงี้ยว ข้าวซอย น้ำพริกอ่อง ลาบคั่ว แคบหมู ข้าวเหนียว อะไรพวกนี้ทุกวัน เจอร้านไหนเด็ดก็ลากกันไปทุกครั้ง แล้วก็มาเม้าท์ว่าร้านนี้สูตรไหนๆ ร้านนี้อะไรอร่อย วันนี้กุ้งหาร้านข้าวซอยร้านเล็กๆแถวท่าทรายมาให้ลอง ไม่ค่อยถูกปากเราเท่าไร น้ำพริกแกงข้าวซอยใสมาก แต่เส้นกับไก่นุ่มดี ได้เจ้าของร้านน่ารัก  takecare ดี ก็เลยได้ใจไป พวกเรามาต่อของหวานที่น้ำเต้าหู้งาดำตามเคย กะเวลาไว้ว่าจะโทรหาจักรก่อน 3 ทุ่ม ตอนโทร หญิงกับกุ้งไล่ไปโทรนอกร้าน บอกว่าคุยตรงนี้มันอิจฉา

ก่อนหน้านั้นบอกหญิงว่า อยากไป B2S ที่เซ็นทรัลทาวน์ ด้วยความเหี่ยวของมัน เลยได้ไอเดียว่าจะไปร้องเกะกัน ไม่ได้ไปนานแล้ว แล้ววันนี้จักรก็ไม่อยู่ เลยพากันไปร้องเกะตอน 3 ทุ่มกว่าๆ ก็บอกว่าขอแค่ชั่วโมงเดียวนะ เงินจะหมดแล้ว ก่อนกลับเราก็ Msg ฝันดีจักรก่อนนอน จักรโทรกลับมา….

ใน SF คาราโอเกะ เสียงดังมาก จักรคุยอะไรมาไม่ค่อยได้ยิน รู้แต่ว่าน้ำเสียงไม่ค่อยดีที่รู้ว่ามาเกะ เราก็ขอโทษที่ไม่ได้บอก ตอนนั่งรถกลับมาก็คิดถึงจักรตลอด กลัวจักรโกรธ ความเป็น 2 คนในร่างเดียวมันเกิดขึ้นอีก คนหนึ่งคิดเป็นห่วง อีกคนบอกให้ออกมาจากคิดแล้วบอกว่า ทุกข์ ทุกข์ กลับมาก็โทรบอกจักรว่ากลับมาแล้ว จักรบอกจะนอน เราก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว เหมือนกับว่าสิ่งที่เรารักษามามันหายไป เหมือนกับสูญเสียอะไรไป รู้สึกถึงความทุกข์ รู้สึกว่านี่แหละคือเหตุผลที่เราไม่เริ่มต้นใหม่กับใครซักที เพราะเราไม่พร้อมรับความสูญเสีย

ตอนเปิด m เห็นจักรออนไลน์รออยู่ ก็โทรบอกให้จักรปิดแล้วค่อยนอน พี่เอมี่เข้ามาทักว่าไม่ไปกฐินเหรอ แล้วก็แซวเรื่องจักร สติเราถึงตื่นขึ้นมาอีกนิดว่า นี่เราปล่อยวางเป็นนี่ เราปล่อยวางจักรสิ ก็…ไม่สิ ปล่อยวางเรื่องที่จักรโกรธวันนี้สิ ก็…จะปล่อยได้ไง ในเมื่อเราไม่ได้เป็นคนโกรธ ต้องให้จักรปล่อยวาง ให้อภัย …แล้วจักรปล่อยวางมั๊ยเนี่ย เออ…ไม่รู้สิ จักรยึดอยู่หรือเปล่า

พี่เอมี่สอนว่า จิตเราก็ต้องชำระที่เรา คน 2 คนมามีอารมณ์ร่วมกันเหมือนมี 10 ขันธ์ ต่างคนต่างมีหน้าที่ชำระใจกันเอง มองตัวเองให้ออก เราเลยไม่คาดหวังว่าจักรจะมองออกหรือไม่ว่าตอนนี้ตัวเองอารมณ์ไหน รู้แต่ว่าเราจะจัดการอารมณ์แล้ว จะอาบน้ำ นอน การใช้ปัญญาแก้ไขปัญหานี้ เราจะยอมให้เค้าตัดสินใจ ว่าเค้าพร้อมจะรับอีก 5 ขันธ์หรือเปล่า เค้าก็ไม่คบใครมานาน เค้าจะลองกับเราต่อหรือเค้าจะปิดประตูใจเหมือนเดิม

เราไม่คิดอะไรแล้ว จะเป็นยังไงก็ไม่คิดแล้ว ไม่รับความกลัวใดๆ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

ความไว้วางใจที่เคยมี จะหายไป เพราะเราแบ่งเวลาไปให้เพื่อน ไปรักษาสมมติเรื่องเพื่อน มีเวลาอยู่กับตัวเองบ้าง ก็จะยอม

หลังจากเน่ามาจากทดสอบ MASW ที่สุพรรณ วันนี้ก็ได้ฤกษ์ชิว

สัปดาห์ก่อนเป็นอะไรที่ไม่เป็นปกติ คือ อ.ให้ติดตามทีมทดสอบ MASW เพื่อศึกษาการทดสอบการหา Shear wave velocity จากเครื่องมือง่ายๆ วันจันทร์ก็ลุยทำที่สนามรักบี้ในเกษตร วันอังคารได้ทำงานของตัวเองนิดหน่อย วันพุธไปปทุมธานี แถวลาดหลุมแก้ว วันพฤหัสกับศุกร์ไปสุพรรณบุรี

เวลาปกติที่เป็น routine เลยหายไป แถมชีวิตส่วนตัว ตั้งแต่ไปขอนแก่นครั้งนั้นก็ไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างเลยพลิกหมด วันนี้ก็ยัง งงๆ ว่ามันเป็นแบบนี้ได้ไง คือทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมด จากคนที่เคยตื่นเช้าไปทำงานที่ห้องนิสิต ซัก 2-3-4 ทุ่มก็กลับหอ ดูทีวี นอน ตื่นอีกวันก็เหมือนเดิม ตอนนี้ก็เปลี่ยนไป

จักรกลับสระบุรีตั้งแต่วันศุกร์ตอนเย็นที่เราสลบไปตั้งแต่สี่ทุ่ม ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่จักรกลับบ้านหลังจากไปขอนแก่น เราก็ตื่นแต่เช้า หกโมงกว่า เวลาตื่นพลิกอีกแล้ว ทุกทีตื่นแปดโมง รีบลุกขึ้นมาซักผ้า เก็บห้องจุ๊กจิ๊ก อยู่หน้าคอมที่ไม่ได้อยู่มาหลายวัน สายๆคุย msn กับจักร เค้ากำลังจะไปปลูกต้นไม้ ส่วนเราก็จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายตอนออกสนามทั้งหมด บ่ายๆก็เสร็จ กำลังจะออกไปกินข้าว คุยโทรศัพท์กัน จักรบอกว่านี่มันบ่าย 3 แล้วนะ

ตอนเย็นคาดไว้แล้วว่าจะไปสวนจตุจักร ตอนที่ไปหาจักรเวลาเพลียๆ อยากดื่มอะไรร้อนๆให้มันผ่อนคลาย แต่กุฏิพี่เค้าไม่มีอะไรซักอย่าง ก็เลยขออนุญาตว่าขอมีแก้ว 2 ใบนะคะ

สวนตอนเย็นวันเสาร์ คึกคักเหมือนตลาดมืด คนออกมาเดินเยอะกว่าตอนกลางวันอีกมั้ง มีแต่เสื้อผ้ากับร้านที่ยังไม่ปิด จุดหมายเราคือแก้วน้ำใบใหญ่ ตอนเดินก็คุยกัน(อีก) เค้าก็ถามว่าเดินคนเดียวไม่รู้สึกแปลกๆเหรอ ก็บอกว่าเดินคนเดียวมาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นแปลก ปกติชอบเดินคนเดียว ไม่ค่อยช้อบกับเพื่อน

กลับจากสวน ไปเดอะมอลล์ต่อ โดนบ่นนิดหน่อย แต่ก็ยอมเพราะเค้าไม่อยู่ กลับมาก็โทรบอกว่าถึงหอแล้ว ก็ออนไลน์คุยกัน

วันๆเราแทบไม่ห่างกันเลย

รู้สึกดีนะ เพราะความเข้มข้นของความรู้สึกมันยังมีอยู่ แต่เพราะต้องทำให้สมมติไม่พร่องด้วย เมื่อวานที่กลับมาจากสุพรรณลืมโทรหาพ่อ ก็รู้สึกผิด สามทุ่มแล้วมาถามตัวเองว่าจะโทรดีหรือเปล่า กลัวลุงนอนแล้ว ลุงจะรอโทรศัทพ์แน่ๆ คิดถึงใจลุง โทรดึกๆดีกว่าไม่โทร ก็เป็นจริงๆด้วย โทรดึกๆดีกว่าไม่โทร จิตลุงคลายก่อนนอน ลุงก็หลับสบาย

ก็เตือนตัวเองว่าสมมติจะให้พร่องไม่ได้ ตอนนี้ความรักมันไหล เราก็รู้ แต่เรื่องงาน เรื่อง thesis มันอาจจะช้าลง แต่ให้ชะงักไม่ได้ ก็ต้องเรียนจบ

จักรบอกแม่เค้าแล้ว แม่เค้าก็รับรู้ แต่ก็มีอุปสรรคนิดหน่อยเรื่องที่แม่เค้าอยากได้ว่าที่ลูกสะใภ้เป็นแม่บ้านแม่เรือน จักรถามว่าจะสู้ไหวมั๊ย ก็เลยบอกว่า คนที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่มีใครไม่รักได้ลงหรอก อย่างที่เราเคยพิสูจน์มาแล้ว จนเป็นแบบนี้ ที่ผู้คนรอบข้างต่างไม่มีใครคิดร้ายด้วย เพราะเมตตาแผ่ตลอดเวลา กับแม่จักรก็คงเช่นกัน

วันนี้เราจะไปศูนย์ฯสิริกิติ์พร้อมกัน ไปกราบอ.วรภัทร์ด้วย ไม่ได้กราบท่านนานแล้ว ไปเจอพี่ๆที่เวบ MGR แล้วก็จะไปซื้อโทรศัพท์ต่อ ชีวิตเริ่มมีกันและกัน เข้ามาเกี่ยวข้อง เราต้องปรับตัวทั้งคู่

ถ้าไม่มีอารมณ์ “รัก” อะไรๆก็คงไม่เดินมาจนถึงเข้าสัปดาห์ที่ 2 ที่คบกัน

พร้อมรับความเสี่ยง

หลังจากช็อคกับคำว่า “เผื่อใจไว้บ้าง” ไปแล้ว เราก็เฉย ก็ไม่ได้คิดว่าจะมีใครมาแคร์อะไร ก็ทำอะไรจุ๊กจิ๊กเหมือนทุกวัน แล้วก็ต้องรับโทรศัพท์อีกครั้ง ก็แปลกใจพอสมควร

การคุยกันครั้งนี้ทำให้เห็น “โมหะ” ที่เป็นอนุสัยชัดมาก คือจิตวางเฉย ไม่รู้สึกอะไร ไม่จับอารมณ์ แรงกระตุ้นใจจากกิเลสตัวนี้เป็นสิ่งที่อยากพบอยากเห็นมาก อนุสัยของตัวเองเป็นยังไงอยากรู้จัก เจตนาเป็นว่า “เป็นอะไรก็ได้” ก็แสดงคำพูดตามเจตนาว่าอะไรก็ได้ เจตนาแบบนี้จริงๆ แต่กิเลสจากจิตไม่ยอม มันร้องไห้ ก็พยายามตามดู นี่ร้องไห้เรื่องอะไร นี่อยากเป็นเจ้าของเหรอ นี่อยากเป็น อยากมีเหรอ นี่เป็นอาการของจิต แต่ทุกคำพูดตอนโทรศัพท์คือสิ่งที่ผ่านการพิจารณามาแล้ว

11 เดือนที่ไม่มีใครโทรปลุกตอนเช้า –วันนี้ก็เริ่มมี

11 เดือนที่ไม่เคยรับ sweetly msg –วันนี้ก็ได้รับ

11 เดือนที่ไม่มีใครซักคนให้โทรหา–ก็มีคนให้โทรหา

11 เดือนที่ไม่เคยคุยโทรศัพท์ก่อนนอน–วันนี้ก็ได้คุยก่อนนอน

11 เดือนที่ Action<>Reaction — วันนี้ก็เริ่มมีใครมา ><

ฯลฯ

ต้องปรับตัวใหม่หมด มันไม่คุ้นเลย สิ่งที่เราระวังตอนนี้มากที่สุด คือ ความพยายามไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องมีเปลี่ยนบ้าง เราเป็นภพภูมิมนุษย์ เรามีเวลาและทรัพยากรจำกัด แต่ขอให้ความเป็นแต่ละคนเปลี่ยนไปน้อยๆ และค่อยๆเปลี่ยน

ที่พร้อมรับความเสี่ยง เพราะว่ารู้ว่าจะ Manage risk นั้นอย่างไร

ตัดคำว่า Acceptable risk ออกไป เพราะว่า…จะพยายาม Accept ทุกอย่าง

ก็จะลอง(กล้า)เริ่มใหม่อีกซักครั้ง

เมื่อกี้กับคำพูดที่ว่า “เผื่อใจไว้บ้าง” มันทำให้คิดถึงคำเดียวกับที่เคยได้ยินมาประมาณนี้ว่า “รักตัวเองให้มากๆ” คือ อย่ารักเค้ามาก

ตอนที่เราเริ่มจะขวิดเค้า เราก็คิดถึงตอนที่เราขวิดใครต่อใครให้มารักเรา ตอนนี้เราจะไม่สู้ ไม่บังคับ ถ้ามีสัญญาณก็พร้อมจะถอยได้เสมอ เราไม่เสียดายอะไรให้ใจทุกข์ เพราะเรามีคุณค่า มีพลังมากพอที่จะอยู่ด้วยตัวเอง พอๆกับพลังที่มากพอจะดูแลใครอีกคน

ความรู้สึกที่ตรงกันของคนสองคน …มันเกิดยาก

หากของเราเกิดฝ่ายเดียว เราก็จะรู้ตัวเอง และหลีกหนีออกมาจากตรงนั้นที่ไม่ใช่ที่ควรอยู่ ไม่ยุ่ง อยู่แบบสบายๆของเรา อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ ถึงแม้จะรู้สึกดีๆด้วย แต่ก็คงไม่อ้อนวอน

ใครที่เคยมีอาการแปลกๆให้รู้สึกได้ ก็คงจะได้รับมาตรการตอบกลับจนหงายหลัง เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง ได้ แต่จะมาพิเศษกว่าเพื่อน พี่ น้อง คนอื่น เป็นไปไม่ได้

ถ้าไม่จิตเกิดกับใครแล้ว ความรักจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าจิตเกิดตรงกันกับใครแล้ว เป็นให้ได้ทุกอย่าง

ยกเว้นว่าวันหนึ่ง คนนั้นเค้าจะมาบอกว่า “เผื่อใจไว้บ้าง”

ใจเราเอง ก็เลยเริ่มเก็บของ เตรียมถอย

เพราะเราเอง ก็ต้องรักษาใจเราเอง…เช่นกัน

ขอคิดก่อน

ข้าวกลางวัน 75 น้ำ 12+12+7

ข้าวเย็น 270 เข็มขัด 200 ของใช้ 304

กฐินสร้างพระสิขี พระสัมมาสัมพุทธเจ้า 100

รวม 980 แม่เจ้า (T_T)

รู้งี้หนีไปขอนแก่นดีกว่า

วันนี้จิตใจอยู่กับขอนแก่นทั้งวัน โทรไปหาพ่อ 4-5 ครั้งได้เลย เช็คว่าเมื่อไรพ่อจะเปลี่ยนใจ เพราะเรารู้ว่าถ้าพ่อรู้แล้วแอบหนีไป บุญก็เป็นบุญบาปอยู่ดี ครั้งก่อนหนีไปแบบที่พ่อไม่รู้ ก็แอบภูมิใจเล็กน้อยอยู่นะ อิอิ ไม่งั้นพ่อจะหลอกล่อแบบที่ทำตอนจะไปวัดร่ำเปิง จาก 7 วัน เป็น 3 วัน สุดท้ายก็ให้ไปวันเดียว แบบที่เกือบไม่ได้ไปเพราะอีกวันต้องกลับกรุงเทพแล้ว

ฝันที่ว่าเห็นหลวงพ่อกล้วยจากที่ไกลๆ พอกำลังจะเข้าไปหาหลวงพ่อก็หายไปแล้ว จะตามไปที่วัดก็หลงขอนแก่นซะงั้น สุดท้ายก็กลับกรุงเทพ

หลวงพ่อบอกว่า เอาไว้เรียนจบ จะสอนให้ ตอนนั้นหลวงพ่อพผุดเรื่องจิตรวมกับความคิด ก็ไม่เข้าใจ หลวงพ่อพูดเรื่องการทำงานของขันธ์ ก็ไม่เข้าใจ ครั้งล่าสุดที่เจอหลวงพ่อ ท่านให้พระหยกองค์สุดท้ายมา หลวงพ่อท่านเมตตามายืนส่งเราก่อนกลับ หนูรู้ว่าหลวงพ่อรอหนู หนูรู้ว่าหลวงพ่ออยู่อีกไม่นาน หนูรู้ว่าชาติหน้าหนูจะไม่เจอหลวงพ่ออีกแล้ว ชาตินี้หนูพยายามเต็มที่อย่างที่หลวงพ่อจะไว้ใจว่าหนูจะรักษากาย-ใจ ได้ด้วยตัวเอง จิตหนูเดินทางไปที่วัดบ่อยมาก เหลือเพียงแต่ว่าเมื่อไรตัวจะไป หลวงพ่อจะรอหนู หนูรู้ค่ะ หนูจะไปต่อแน่นอน

ระหว่างที่คิดว่าจะเก็บกระเป๋าไปขอนแก่นตอนนี้ยังทันนะ คิดไปคิดมา คิดซ้ำซาก ซ้ายก็ฝนชวนไป “ติดลม” ขวาก็กุ้งชวนไป Avenue ข้างบนพ่อก็โทรมาถามว่าตกลงเงื่อนไข proposal มันว่าไงนะลูก (โทรมาเช็คว่าตอนนี้อยู่ไหน พ่อเป็นห่วง) ข้างหลังก็นัดส่งงานอ.วันอังคารหน้า ข้างหน้างานที่ต้องทำมีมากมายเพื่อแสดงให้อ.เห็นว่าเราพร้อมที่จะสอบต่อไป ห่วงมันผูกไว้ รัดแน่นหนา สุดท้ายหนูได้แต่มองหลวงพ่อ

การเลือกไปพักผ่อนด้วยการหาอะไรกินกับเพื่อนที่ Avenue มันขัดใจ ป่านนี้จักรคงขึ้นรถแล้ว อยากให้เวลานี้ที่เราเสียโอกาสมีเพื่อนไปวัดด้วยผ่านไป นิสัยกระทิงมันคิดจะไปก็ไปเลย ไม่ค่อยมีดึงๆตัวเองไว้ ครั้งนี้ก็เห็นจิตเห็นใจตัวเอง ก็ทำเป็นลืมๆ ก็ทำหน้าที่สมมติให้ครบแล้วค่อยไปนะ

ไอ้เรานี่ก็ประหลาด คนอื่นคิดเรื่องสอบ proposal กันหมด ก็มาคิดแต่เรื่องไปวัดๆๆๆ

เมื่อวานที่อยู่ดีๆก็หลับไป ก็เล่าให้เพื่อนๆ น้องๆฟัง มีน้องคนหนึ่งบอกว่า เป็นวุ้นในตาอักเสบหรือโรคเกี่ยวกับสายตา เพราะว่าเดี๋ยวนี้มองอะไรก็เบลอๆ อีกอย่างมีอาการปวดหัวแล้วพฤติกรรมการใช้ชีวิตก็จ้องคอมตลอด ก็เออ…จริงว่ะ สงสัยต้องไปหาหมอตานี่แหละ วันพฤหัสแล้วกันนะ เพราะวันจันทร์-อังคาร คงหัวฟูกับรายงาน วันพุธมีทำเรื่องเบิกเงิน เผลอๆวันอังคารจะโดนบังคับให้ไปสัมมนาที่อุบลวันที่ 18 นี้อีก ต้องมานั่งทำ PPT ให้ตรวจ ลองมาบังคับสิ วันอาทิตย์หลังจากสัมมนาจะหนีไปหนองป่าพงเลยคอยดู!!! (-”-)

วัดป่าธรรมอุทยาน วัดภูป่าไร่ วัดป่าประดับทรงธรรม วัดหลวงพ่อสาคร วัดหลวงพ่อเลี่ยม (หนองป่าพง) ก็อยู่ใน list

วันนี้มีคนมาดูจิตเรา เพราะว่าเราโทรไปหาพี่เค้าว่าที่ขอนแก่นฝนตกไหม เพราะมีข่าวว่าพายุเข้า 2 ลูก โดนทั้งโทรศัพท์และโทรจิต พี่เค้าทักว่าทำไมจิตมีหมอกดำๆคลุมอยู่ ปกติปุถุชนทั่วไปที่ไม่ปฏิบัติ ออร่าจะเป็นสีแดงเข้มๆ แต่นี่ทำไมดำมิด ก็พิจารณาแล้วเล่าให้เค้าฟังว่าเมื่อวานอยู่ดีๆก็หลับไปเลย เมื่อเช้า ก็เห็นยักษ์อยู่ในหอ แล้วหมาก็หอน คือพวกนี้อยู่ได้ไม่นาน เจ้าที่เจ้าทางก็จัดการหมด พี่เค้าว่ามาเถอะ มาที่วัดเถอะ เราไม่ได้คิดเหมือนเค้า เพราะจิตเราดูไม่ได้ เราห้อยพระหยกอยู่หนึ่ง เราคลุมจิตอยู่เองหนึ่ง และเทวดาประจำตัวคลุมจิตให้อีกหนึ่ง ตกลงคือไม่มีอะไร รู้ตัวดีอยู่ ตราบใดที่มีสัมปชัญญะก็ไม่กลัว ไม่ได้บอกพี่เค้าว่าแบบนี้ แต่ก็ขอบคุณที่พี่เค้าเป็นห่วงเป็นใย และเพราะมีจิตลุงตี่กับแม่คุ้มครองอยู่ จึงไม่กลัวมากขึ้น

เหตุการณ์ที่รู้ว่ารับไม่ไหว จนต้องอธิษฐานจิต เมื่อไม่นานมานี้ มีครั้งหนึ่งตอนไปสุพรรณ ที่เขื่อนกระเสียว จิตมีความเมตตามาก แต่ร่างกายเหน็ดเหนื่อย Demand <> Supply พลังจิตที่น้อยนิดนี้แบ่งเมตตาไม่พอ พี่แกก็จับไข้ ไม่ไหว อ่อนแรงมาก ไม่รู้อะไรก็ “นะ โม พุท ธา ยะ” เอาไว้ก่อน

ครั้งนี้มันสบายกว่าเป็นไหนๆ

ดูท่าทางรักษาสมมติจะยากกว่าอีก เพราะวันนี้ใช้เงินไปเกือบพัน ปรากฏการณ์สิ้นเดือนเหมือนสิ้นใจจะเกิดขึ้นเป็นวัฏจักรที่ไม่จบ (จนกว่าจะเรียนจบ) หุหุ